Πέμπτη, 20 Νοεμβρίου 2008

कलेस्मा गिया तो सब्बतो!!


o titlos mou bghke sta aravika den kserw giati!!!
leei kalesma gia to sabbato!!

www.astikohorio.blogspot.com

Δευτέρα, 17 Νοεμβρίου 2008

visit HUELVA




La ciudad sostenible

Κυριακή, 16 Νοεμβρίου 2008



Paidakia mou omorfa,

na riksw ligo to epipedo mporw?

Sas stelnw foto apo skliri ergasia sto metaptuxiako!

Sas agapw polu

thelw polu na mazeutoume oloi mazi gurw apo to trapezi kai na pioume rakes

kai na suzitisoume mexri telikis ptwsis

sas agapw polu(to pa kai to ksanalew), mou lipete aperiorista kai aisthanomai idiaitera xaroumeni pou uparxetai

eiste , kata kapoio tropo kommati tis zois mou, kai kuriws eiste kala kai ugieis

xontra filia taksideuoun pros oles tis kateuthinseis!!!!!!!!!!

Παρασκευή, 14 Νοεμβρίου 2008

Καπιταλισμός, πρόοδος, μέτρα και σταθμά

(συνέχεια από το σχόλιο Νο 27)

Που λετε, η παγκόσμια οικονομία μέχρι σήμερα μετράει την πρόοδο με βάση την οικονομική μεγέθυνση, την αύξηση δηλαδή του παγκόσμιου ΑΕΠ. Το ίδιο μέτρο φυσικά ισχύει και για το εθνικό επίπεδο. Αυτό έχει γίνει πλέον αυτοσκοπός και εμμονή και είναι η βασική αρχή γύρω από την οποία οργανώνουμε την οικονομική μας ζωή. Η ανεπάρκεια όμως αυτού του μέτρου και η αποτυχία αυτού του οικνομικού μοντέλου φαίνεται από την κατάσταση που έχουμε φτάσει σήμερα. Το χρηματοοικονομικό σύστημα που στήριζε αυτήν την οικνομική μεγέθυνση κατέρρευσε. Το παγκόσμιο ΑΕΠ αυξάνεται αλλά ο μισός πλανήτης πεινάει. Σε λίγο θα πεινάσει και ο υπόλοιπος πλανήτης γιατί αυτή η ‘αέναη’ οικονομική μεγέθυνση κατασπατάλησε τους φυσικούς πόρους. Καλύπτουμε τόσες πολλές ανάγκες και έχουμε τόση ‘πρόοδο’, η κατάθλιψη όμως και άλλες ψυχικές ασθένειες γίνονται σιγά σιγά νούμερο ένα πιο θανάσιμες, χειρότερες και από τον καρκίνο και τις καρδιοπάθειες. Είμαστε ένας πιο ‘πλούσιος’ αλλά δυστυχισμένος κόσμος.

Αυτό που χρειαζόμαστε είναι ένας καινούριος τρόπος να μιλάμε και να σκεφτόμαστε για οικονομικά θέματα και οικονομικά συστήματα. Τα οικονομικά έχουν ταυτιστεί με τον σκληρό καπιταλισμό, ενώ στην πραγματικότητα είναι το να βρίσκεις τρόπους να χρησιμοποιείς τους πόρους που έχεις σαν κοινωνία για να επιζήσεις. Και αυτό καθορίζει πόσο κοινωνικά δίκαιη είναι η κοινωνία, καθορίζει την κοινωνία την ίδια, τις ανθρώπινες σχέσεις μέσα στην κοινωνία, εμάς τους ίδιους.

Όταν λέω καινούριο τρόπο να σκεφτόμαστε και να μιλάμε για οικονομικά θέματα εννοώ πραγματικά καινούριο τρόπο. Δεν μπορώ να δεχτώ οτι η μόνη εναλλακτική στη γλώσσα του Economist είναι το κείμενο που έστειλε ο Ηλίας σε εκείνο το mail. Έχουν δίκιο οι συγγραφείς σε πολλά θέματα (και άδικο σε μερικά) αλλά, πραγματικά, έλεος. ‘Προλεταριάτο’, αστοί’ ‘ταξικός πόλεμος’;;;; Διαβάζω κείμενο γραμμένο το 2008 ή ονειρεύομαι;;;; Αυτός ο λόγος πια είναι τελείως αναχρονιστικός και δε μου λέει τίποτα. Μοιάζει με μασημένη και φτυσμένη τροφή. Μπορεί να μη διάβασα καλά το κείμενο αλλά δεν είδα να προτείνει τίποτα ως εναλλακτική στο σύστημα εκτός από το να στηρίξουμε τους μαθητές και τους γιατρούς και τους υπαλλήλους του μετρό (!!!! – γράφουμε και όποιον πάρει ο χάρος) με γενική απεργία. «Να οξύνουμε την κρίση« λέει. Ναι ε; Και μετά την κατάρρευση τί; Ε, μωρέ κάτι θα βρούμε. Εδώ λοιπόν σε θέλω γείτονα. Τώρα που η πίστη σε αυτό το οικονομικό μοντέλο έχει κλονιστεί τώρα πρέπει να προτείνουμε και να απαιτήσουμε αλλαγές και ένα καινούριο σύστημα εφαρμόσιμο τώρα.

Απο’δω έχει πάρει το αυτί μου μερικές ιδέες που ίσως ακόμα είναι μακριά από το να προτείνουν ένα ολιστικό εναλλακτικό σύστημα αλλά τουλάχιστον προτείνουν κάτι προς τη σωστή κατεύθυνση και μιλάνε σε όρους τωρινούς. Και δε μιλάω για πράσινο καπιταλισμό και μπούρδες γιατί καπιταλισμός και πράσινος είναι σχήμα οξύμωρο: ο καπιταλισμός σημαίνει αυξάνω το κέρδος μου και μεγενθύνω την οικονομία που σημαίνει χρησιμοποιώ όλο και περισότερους πόρους κλπ κλπ.

Πρώτα απ’όλα (κάτι για το πολύ άμεσο μέλλον) να τεθούν ανώτατα όρια στο μέγεθος των πιστωτικών οργανισμών. Τώρα που ο κρατικός τομέας εξαγόρασε τράπεζες για να τις ξελασπώσει μπορεί να τις σπασει σε μικρότερες για να είναι ελεγχόμενες και να μην παίζουν με τα λεφτά του κόσμου και να μην εξαρτάται κανενός η τύχη από το αν θα καταρρεύσουν. Έπειτα μπορούν να χρησιμοποιηθούν τα ταχυδρομεία πιο πολύ στο μέλλον για τη μετάβαση σε τοπικά χρηματοπιστωτικά συστήματα και εργαλεία (μικρά, ανθρώπινα και με μεγαλύτερο έλεγχο από την τοπική κοινωνία). Αλλά αυτό τώρα είναι λίγο περίπλοκο να το εξηγήσω με συντομία.

Να εφαρμοστεί το μοντέλο των κοινωνικών επιχειρήσεων, δηλαδή μικρο-επιχειρήσεις από αυτοαπασχολούμενους που δεν έχουν σκοπό το κέρδος αλλά είναι βιοποριστικές, και φορολογούνται πολύ λίγο με τον όρο οτι προσφέρουν σημαντικό κοινωνικό έργο (πχ προσλαμβάνουν ανέργους ή απόφοιτους φυλακών και γενικώς άτομα στιγματισμένα που κανείς άλλος δεν προσλαμβάνει και έτσι μαθαίνουν μέσω της δουλειάς, συνήθως σε κοινωνικά ή περιβαλλοντικά projects).

Το μοντέλο Co-op, όπως κάποια τοπικά σουπερμάρκετ στη Νέα Υόρκη. Η ιδιοκτησία αυτών των σουπερμάρκετ ανήκει αποκλειστικά στα μέλη της κοινότητας-κοοπερατίβας-γειτονιάς. Και το να είσαι μέλος της κοοπερατίβας σημαίνει οτι δουλεύεις εκεί 3-4 ώρες την εβδομάδα τουλάχιστον δωρεάν. Σε αντάλλαγμα αγοράζεις τα προϊόντα (από τοπικές φάρμες που κι αυτές δουλεύον με το ίδιο μοντέλο κλπ) σχεδόν τσάμπα.

Τράπεζες χρόνου, όπου ο καθένας συνεισφέρει υπηρεσίες στην υπόλοιπη κοινότητα με αντάλλαγμα άλλες υπηρεσίες (baby sitting, μαθήματα γλωσσών και άλλα, επισκευές στο σπίτι κλπ κλπ). Επίσης τοπικά νομίσματα κλπ κλπ, τώρα βαριέμαι να γράψω κι άλλα, αλλά άμα θέλετε το κάνω αργότερα.
Το θέμα είναι οτι αυτά τα πράγματα εφαρμόζονται σε μερικές ήδη εγκαθιδρυμένες κοινότητες (σαν αυτή του Χολαργού ας πούμε) χωρίς να χρειάζεται να διαχωρίζεις τον εαυτό σου και να οργανώνεσαι σε ελιτίστικες ‘διαφωτισμένες’ κοινότητες. Και έχουν συμβεί πολλές καινοτομίες μέσα σε αυτά τα πλαίσια γιατί η πρόοδος δεν συμβαίνει μόνο όταν κίνητρό σου είναι το κέρδος αλλά και όταν ανακαλύπτεις τη χαρά και τα οφέλη του να δουλεύεις λιγότερο για τα ψηλά καπέλα και περισσότερο για την κοινότητά σου. Οφέλη ψυχολογικά και πραγματική ποιότητα ζωής γιατί αισθάνεσαι οτι κάνεις κάτι πραγματικά παραγωγικό.

Ο κόσμος μπορεί να οργανωθεί καλύτερα σε τοπικό επίπεδο με αυτοδιαχείριση για να πετύχει κοινωνική ισότητα και ποιότητα ζωής σε απόλυτη αρμονία με τη φύση. Και αυτό βασιζόμενοι ο ένας στον άλλον, σε κοινότητες αλληλεγγύης. Όσον αφορά την πλήρη αυτονομία όμως, δυστυχώς οι πράξεις μας έχουν επιπτώσεις και στους άλλους, σε εθνική και παγκόσμια κλίμακα με τρανταχτό παράδειγμα το περιβάλλον. Θέλουμε δε θέλουμε, μέχρι το 2050 θα είμαστε 9 δις στον πλανήτη και οι πόροι που μας δίνει η φύση είναι περιορισμένοι. Πράξεις στο ατομικό και εθνικό επίπεδο έχουν επίπτωση σε όλον τον υπόλοιπο πλανήτη, πράγμα που μου κάνει δύσκολο να σκεφτώ πώς σε μια αναρχική κοινωνία χωρίς κεντρικό σχεδιασμό μπορεί αυτός ο κόσμος να είναι βιώσιμος.

Λύσεις και εναλλακτικές υπάρχουν και μπορεί αυτά που έγραψα να μη σας φαίνονται αρκετά ριζοσπαστικά αλλά είναι βήματα που αν τα καταφέρουμε, έχουμε πιο πολλές πιθανότητες να φτάσουμε σε ένα κόσμο πιο ριζοσπαστικό, σαν αυτό που εγώ κι εσύ ονειρευόμαστε. Γιατί ο κόσμος θα έχει καταλάβει οτι ο καπιταλισμός δεν είναι ο μόνος τρόπος να οργανώνουμε την κοινωνία μας. Το κόλπο είναι να βρούμε πώς θα απαιτήσουμε αυτές τις αλλαγές και τις λύσεις, πώς θα τις εφαρμόσουμε και πώς θα πείσουμε όλο και περισότερο κόσμο οτι μπορούν να εφαρμοστούν σε μεγάλη κλίμακα. Πώς θα κάνουμε τέτοιου είδους ιδέες προσιτές στη Μαρία και τον Κώστα και τον κάθε πικραμένο, πώς θα μιλήσουμε στη γλώσσα του μέσου συνανθρώπου ώστε να μη νομίζει οτι μάλλον τα λέμε αυτά από την πολλή μαστούρα.

Πέμπτη, 13 Νοεμβρίου 2008

Τετάρτη, 12 Νοεμβρίου 2008

allos enas xarismatikos mauros

auton 8a ton pshfiza...malista!

Πέμπτη, 6 Νοεμβρίου 2008

On optimism

Kai giati pistevo oti i lisi den ine na metakomisoume sti Gavdo!

Optimism is a political act.

Entrenched interests use despair, confusion and apathy to prevent change. They encourage modes of thinking which lead us to believe that problems are insolvable, that nothing we do can matter, that the issue is too complex to present even the opportunity for change. It is a long-standing political art to sow the seeds of mistrust between those you would rule over: as Machiavelli said, tyrants do not care if they are hated, so long as those under them do not love one another. Cynicism is often seen as a rebellious attitude in Western popular culture, but, in reality, cynicism in average people is the attitude exactly most likely to conform to the desires of the powerful – cynicism is obedience.

Optimism, by contrast, especially optimism which is neither foolish nor silent, can be revolutionary. Where no one believes in a better future, despair is a logical choice, and people in despair almost never change anything. Where no one believes a better solution is possible, those benefiting from the continuation of a problem are safe. Where no one believes in the possibility of action, apathy becomes an insurmountable obstacle to reform. But introduce intelligent reasons for believing that action is possible, that better solutions are available, and that a better future can be built, and you unleash the power of people to act out of their highest principles. Shared belief in a better future is the strongest glue there is: it creates the opportunity for us to love one another, and love is an explosive force in politics.

Great movements for social change always begin with statements of great optimism.

Τετάρτη, 5 Νοεμβρίου 2008

I say



YES WE CAN!



Hthes graftike istoria! An varieste na to dite olo, dite tin arhi ke ap'to 7' 30'' ke meta!!!!